Wszystkim mamom gorąco polecam książki:
" Rodzeństwo Bez Rywalizacji" - Sdele Faber, Elaine Mazlish.
Dotyka istotnych problemów i jest fajnie "podana"
Naprawdę polecam.

Dawno,dawno temu w Armenii żył król, który miał krzew różany. Pielęgnował go i troszczył się o niego jak o najdroższe ze swoich dzieci.
Mówiono,że gdyby na cienkich  gałązkach krzewu zakwitła róża, dałaby nieśmiertelność władcy ogrodu...Wraz z nadejściem wiosny król przychodził tam każdego ranka.Przyglądał się uważnie różanemu krzewowi, rozpaczliwie szukając pączka, który uczyniłby go nieśmiertelnym. A nie znajdując nawet najmniejszego śladu, płonął gniewem na ogrodnika, aż go w końcu przepędził.
Mijały lata. U stóp różanego krzewu przewinęli się najwięksi znawcy. Niestety, bez powodzenia.
Wtedy zjawił się tam bardzo młody człowiek.
-Panie-powiedział do króla-kocham róże ponad wszystko i też chciałbym spróbować.
Król miał zamiar go przepędzić, lecz pewność siebie chłopca i jego zdecydowanie sprawiły, że otworzył przed nim bramy swojego ogrodu.
I począwszy od tego dnia, chłopiec już żył już tylko dla różanego krzewu. Przekopywał z czułością ziemię u jego podnóża, zraszał go delikatnie wodą.Był przy nim dniami i nocami. Chronił go przed wiatrem i pierwszymi przymrozkami,otulał słomą przed chłodem. Poza nim nie widział świata. Jego miłość była tak wielka, że nawet zaczął rozmawiać z krzewem:
- Powiedz mi proszę, gdzie cię boli?
I ledwo wymówił te słowa, ujrzał czarnego,lśniącego robaka, który wypełzł spod korzeni krzewu. Chciał go pochwycić, lecz przelatująca jaskółka złapała go w locie i uniosła ze sobą.
Wkrótce potem na krzewie pojawił się pączek. A rankiem, gdy chłopiec gładził go czule, pąk róży rozwinął się w kwiat.
Przepełniony radością pobiegł oznajmić nowinę królowi.
-Stałem się nieśmiertelny!- zakrzyknął monarcha.
Zasypał ogrodnika podarunkami i powierzył mu na zawsze opiekę nad różą.
Upłynęło dziesięć lat i pewnego zimowego wieczoru król miał wydać swe ostatnie tchnienie.
-W końcu-powiedział do siebie -wszystko to było tylko legendą. Władca ogrodu umiera jak wszyscy...
-Nie- wyszeptał do króla klęczący przy nim ogrodnik. -To nie ty byłeś panem ogrodu, lecz ja, który nad nim czuwałem,ja, który o niego dbam.
Zamknął królowi powieki i wyszedł uśmiechnięty w gwiaździstą noc. Miał czas. Miał odtąd dla siebie wieczny czas.

W W czasach starożytnych straszliwa wojna domowa spustoszyła greckie miasto Teby. Kiedy się zakończyła, król Kreon zakazał grzebania ciała pewnego wojownika o imieniu Polinik, ponieważ walczył on przeciwko swojej ojczyźnie. Ale Antygona, siostra Polinika, zlekceważyła ten zakaz i została zatrzymana w chwili, gdy grzebała brata.
Zaprowadzono ją przed Kreona, który zapytał ją, czy zna prawo zakazujące pogrzebu i czy wie, ze lekceważąc je ryzykowała śmierć.
-Wiedziałam o tym- odpowiedziała mu Antygona. -Ale było to prawo stworzone tylko przez ludzi.A istnieją prawa ważniejsze, te które są ukryte w głębi naszych serc. Wszystkie moje myśli i cała moja miłość kazały mi pochować ciało mojego brata. Wobec takich praw prawo ludzkie nie miało żadnej  wagi...tak jak nie ma wagi fakt, że muszę za to ponieść śmierć. Wolę zginąć z tego powodu, niż do końca życia rozpaczać, że zostawiłam ciało mojego brata bez grobu.

Wielki król Salomon przechadzał się, jak powiadają, w pewnym zacisznym i odludnym miejscu, kiedy na jego drodze wyrósł kopczyk mrowiska. Mrówki w te pędy przybyły do niego, by się pokłonić i zapewnić o swym wiernym oddaniu.
Była tam również mrówka, która zupełnie nie zwracała na króla uwagi, zajęta przenoszeniem -ziarnko po ziarnku- ogromnej góry piasku. Wielce zdziwiony Salomon kazał ją do siebie wezwać i tak do niej przemówił:
-O, mała mróweczko, nigdy nie zdołasz przenieść tej góry piasku! Cel, jaki sobie postawiłaś, jest ponad twoje siły.
Mrówka złożyła królowi głęboki ukłon, ale zaraz potem odparła:
-Najjaśniejszy panie, niech cię nie zmyli moja mikra postura, bo liczą się tylko mój zapał i miłość. Jest taka mrówka, która mnie zniewoliła swym pięknem, a potem odeszła stąd, mówiąc: "Jeśli ty zniszczysz tę pryzmę piasku, ja odsunę przeszkody, które nas dzielą".
Dlatego przyłożę się do tej pracy aż do utraty sił, do ostatniego tchnienia. A jeśli muszę przy tym stracić życie, umrę przynajmniej z nadzieją, że ją ujrzę. O, królu,naucz się od mizernej mrówki, czym jest siła miłości, naucz się od ślepca tajemnicy widzenia...

Pewien nędzarz zastukał do drzwi jednego z domów,żebrząc o kawałek chleba. Gospodarz przyjął go jednak bardzo napastliwie:
- Czy ty sobie wyobrażasz, że będę szukał dla ciebie chleba? Czy ty myślisz, że mój dom to piekarnia?
- Ofiaruj mi więc-poprosił żebrak-chociaż trochę tłuszczu.
-O ile mi wiadomo-odpowiedział gospodarz-nad moim domem nie wisi szyld, że to sklep rzeźniczy.
-Daj mi przynajmniej garstkę mąki!
-A gdzież tu widzisz skrzydła młyna?
-No to chociaż szklankę wody!
-A rzeka też tu nie płynie!
Na te słowa żebrak spuścił spodnie i załatwił swoje potrzeby na progu domu.
-Co ty wyczyniasz?-wrzasnął zgorszony gospodarz.
-Jeśli nie ma tu nic dojedzenia ani picia, to jak mogliby tu mieszkać ludzie? Wnioskuję zatem, że to rudera, która może posłużyć za dół kloaczny -odpowiedział żebrak.